Recep'le birlikte olmanın en güzel taraflarından biriydi bu, birlikte canımız sıkılmadan susabilmek... Yan yana oturup hiç konuşmadan, hiç de sıkılmadan, sinema seyreder gibi aklımızdan geçenlere odaklanmak... Beynimizin sinemalarını bazen birbirimize aktarmak, çoğu kez de sessiz kalmak, bizim dostluğumuzun en huzur verici yanıydı bence. Sırdaş olmak kadar önemliydi birlikte suskun ya da birlikte durgun olabilmek.
İnanlar olarak, hani elimiz mahkumdu, Yaradan'dan ötürü her yaradılanı sevmeye! Beni Allah yaratmadı mı Recep? Doğada var olan bir şey, günah olabilir mi? Var olan her şeyin bir sebebi var diye öğrenmedik mi? Kimseye zararı dokunmamış, Allah'a inanan bir insan cehennemde niye yansın? Bırak Allah aşkına!