Recep'le birlikte olmanın en güzel taraflarından biriydi bu, birlikte canımız sıkılmadan susabilmek... Yan yana oturup hiç konuşmadan, hiç de sıkılmadan, sinema seyreder gibi aklımızdan geçenlere odaklanmak... Beynimizin sinemalarını bazen birbirimize aktarmak, çoğu kez de sessiz kalmak, bizim dostluğumuzun en huzur verici yanıydı bence. Sırdaş olmak kadar önemliydi birlikte suskun ya da birlikte durgun olabilmek.