-Sonu belirsiz bir kavgaya atılıyoruz Olric.Yanimda senden başka kimse yok elle tutulabilen. Öyle bir savaşa giriyorum ki Olric, bizi İsa bile kurtaramaz.
Sevdiğinin hayaliyle uyuyup sonra gece yarısı onu ozleyerek uyanmak; Susadığı için gece yarısı istemsiz uyanan bir insan gibi, acıkıp uyanan meme isteyen bir bebek gibi... Bunu yaşayanlar olmuş mudur acaba? Ihtiyac mıydı aşk? Onu en temel ihtiyaclarin verdiği yokluk hissine indirgeyen şey neydi? Bu kadar derinden hissettiğin duyguya, acaba bu duruma değer miydi o?
B.S.