Gök ile yer arasında asılı kalmak, ne gitmektir ne de kalmak.
Bir veda mıdır bu düşüş, yoksa asıl menzile bir adım mı?
Kuşlar gibi kanat çırpmayı değil,
Toprak gibi beklemeyi seçtim.
İnsan, en çok boşluktayken hatırlar ağırlığını.
Sırtındaki yüklerden arınmadan hafifleyemezmiş ruh;
Ve bazen en derine düşmeden,
Gözleri en yükseğe dikilmezmiş kimsenin.
Beni bu boşluğa iten rüzgârı tanıyorum;
O rüzgâr ki, bükülen boynumun kefaretidir.
Şimdi ellerim semaya değil, kadere açık.
Biliyorum,
Dizlerim yere çarptığında değil,
Gönlüm yorulunca bitecek bu yolculuk.
"Herkes yükselmeyi bir marifet sanır, oysa asıl mucize düştüğün yerde çiçek açabilmektir."