Şehrin diğer ucundan bir adam koşarak gelmiş ve demişti ki: “Ey kavmim! Gönderilmiş resûllere uyun.”
“Sizden hiçbir ücret istemeyen kimselere uyun. Onlar, hidayete ermiş kimselerdir.”
“Ne diye beni yaratana ibadet etmeyecekmişim ki? Siz O’na döndürüleceksiniz.”
“O’nu bırakıp da başka ilahlar mı edineyim? Rahmân, benim için bir zarar dileyecek olsa onların şefaati hiçbir fayda vermez, hem beni kurtaramazlar da.”
“O takdirde ben, apaçık bir sapıklık içerisinde olmuş olurum.”
“Şüphesiz ki ben, sizin Rabbinize iman ettim. Beni dinleyin.”
(Ona:) “Cennete gir.” denildi. Dedi ki: “Keşke kavmim bilseydi.”
“Rabbimin beni bağışlayıp ikram olunanlardan kıldığını.”{Yasin 20-27}