B.
@Brokoli_receli
Victor Hugo, 1829 yılında yayımlanan Bir İdam Mahkûmunun Son Günü'nü yazdığında 26 yaşındaydı. Genç yazar, ölüme mahkûm edilen bir insanın son gününü büyük bir ustalıkla anlatarak kamu vicdanını etkilemeyi ve idam cezasına karşı bir protesto hareketi başlatmayı amaçlamış, başarılı da olmuştur. Bugün dünyanın birçok ülkesinde idam cezası yürürlükten kaldırılmışsa, böylesi bir cezanın hem trajik hem de insanlık dışı yanını daha 19. yüzyılın ilk yarısında gözler önüne seren Hugo'nun bunda hiç de azımsanmayacak bir payı vardır.
Okuduğumda kendimi içinde bulduğum kitapları daha çok severim. Okurken bir anda empati yaparken buluyorsunuz kendinizi. İnsanın nasıl ve ne zaman öleceğini bilmesi.. Her sayfasında farklı bir duygu var. İsimsiz, meçhul, ilgisiz bir kurbanın kafasının içinde olup bitenler. Umut ve umutsuzluk.. Ve yine de, ey sefil yasalar, sefil insanlar, ben kötü biri değildim!
Ben uzun sürede okudum ama bir oturuşta akıp giden bir kitap:)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sâdık Hidayet'in okuduğum ilk kitabı. Ve anladığım kadarıyla güzelliği aramak uğruna kendini yiyip bitiren sanatçının o hiç eksilmeyen ebedi acısı bu hikayede dile gelmiş..Kitap bana o kadar karamsar geldi ki kendimi anlatıcı ile birlikte basık karanlık bir odada hissettim. Güzel okuması zevli bir kitaptı. Anlatılan hikayede bir kurtuluş yok, Her sey eksik ve yarım kalıyor. Güzelliği ve gerçeği arama çabasından mahvolup giden bitik bir adam, sonunda kötülüğe yenik düşüyor.
Ama Hidayet, bütün o acılardan kendi isteğiyle ölerek kurtuldu. Ümitsizliğe düşmüştü. Ikinci Dünya Savaşı'nın sonu, yurdundaki durum ve şartların olumlu bir değişme geçireceğine ilişkin ümitlerini boşa çıkarmıştı. Bir kurtuluş yolu görmüyordu.(alıntı)
Acımak..
İlk sayfalarına önyargıyla başlayıp sonlarına doğru ağlamaklı bitirdiğim kitap.Kitaba başlar başlamaz kendinizi, Mürşid Efendi’nin idealist bir Osmanlı aydını olarak Anadolu’da düştüğü dramatik durumunun ve kızı Zehra tarafından geç fark edilişinin içinde buluyorsunuz. Kitap benim için tam olarak, "Kendi insanlığımı, kendi haklarımı unuttum. Hayatımı başkalarının saadetine vakfettim." Cümlesiydi diyebilirim..