"Degüldüm men sana mâ'il sen etdün aklumı zâ'il
Mana ta'n eyleyen gâfil seni görgeç utanmaz mı?"
-Ben sana gönül vermiş değildim. Benim aklımı sen aldın. Yani beni kendine sen aşık ettin. Akıl yerine aşkı getirdin. Beni bu çılgınca hareketlerimden dolayı ayıplayan, kınayan gâfil, seni görünce utanmaz mı?
İnsân odur ki âyineveş kalbi sâf ola
Sînende n’eyler âdem isen kîne-i peleng
"İnsan odur ki ayna gibi kalbi saf olur; eğer insansan kalbinde kaplan kininin ne işi var?"
Bir gün azıcık kazmayı vurdum yere, nâgâh
Aks etti derinden bana şu nâle-i cangâh:
Zinhâr yavaş vur ki bu toprak yığınında
Bilsen ne kadar baş, ne kadar göz yatıyor âh!
...
Berâber ağlamazsın, sonra, kör dersin, sağır dersin.
Bu hissizlikten insanlık hem iğrensin, hem ürpersin!
Ne ibret, yok mu bir bilsen kızarmak bilmeyen çehren?
Bırak tahsîli, evlâdım, sen ilkin bir hayâ öğren!