“Kıyamet gününde Allah bir adamın cehenneme girmesine hükmetti. Adam, meleklerin kolları arasında huzurdan alınıp cehenneme götürülürken başını çevirip arkasına baktı. Allah meleklerine 'şu kuluma sorun bakalım neden geri dönüp bakmış' diye buyurdu. Melekler adama sebebini sordular. Adam da mahcubiyetle boynunu büküp 'Rabbimin sonsuz affını, merhametini ümit ediyordum' dedi. Bunun üzerine Allah "ben kulumun zannı üzereyim, mademki benim affımı ümit etti, onu cennetime koyun' diye buyurdu. Asıl isyan, insanın işlediği günahlardan ziyade, Allah'tan ümit kesmektir…Yeter ki samimi bir pişmanlıkla Allah'ın rahmetini dile."