Kimsenin kendine ait bir zamanı yok.Kimsenin kendi acısı yok, anısı yok, rüyası yok, arzusu yok.Herkes koronun en ortasında en yüksek sesi çıkarmak için çırpınıyor.Oraya nasıl geldiğini bilmiyor. Oradan nereye gideceğini bilmiyor. Kalabalıkla birlikte o da bağırıyor.Tek zamana indirgenmiş bir bellek.Yapıştırma bir gülümseme.Eğreti.Anlamsız.
Öğrenciler veya ne olduğunu bir türlü anlayamadığımız değişken karakterli "gençlik" ise düstursuz kalmaya mahkum olduğu kadar, destursuz eylemlerin taşıyıcısı olmaya teşnedir.