İnsanların en gülünç yönü nedir?
Hep ters düşünürler: büyümek için aceme ederler, sonra da çocukluklarını yitirdikleri için üzülürler. Para kazanmak için sağlıklarından olurlar, hemen ardından da sağlıklarına kavuşabilmek için paralarından olurlar. Gelecek konusunda öyle kaygılara kapılırlar ki bugünü önemsemezler, bu yüzden de ne bugünü ne de geleceği hakkıyla yaşarlar.
Asla ölmeyecekmiş gibi yaşarlar ve asla yaşamamış gibi ölürler…
Bazı toplumlar, çocuğun mevcut bilgiyi anlasın ya da anlamasın ezberlemesine ve sorulduğunda eksiksiz tekrar etmesine önem veriyor ve buna “eğitim” diyor. Böylece malumat yüklü ama düşünce yoksunu insanlara “eğitimli” gözüyle bakılıyor…
Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey…