Biz insanlar, sınırlarımızı bilmeden kendi aklımızı beğeniyoruz, öğrenmiyoruz, akıllanmıyoruz. Her șeyi anladığımız zaman da genellikle iş işten geçmiş oluyor.
(bir kadında şövalyelikten bahsetmek kulağa garip gelebilir ancak tecrübelerim bana -en azından şehirde- kadınların sadece șövalyelik olarak adlandirabileceğim kaliteye çok daha sahip olduğunu öğretti. Erkekler, genellikle, görünüşten başka hiçbir șeye önem vermeyen, cimri, korkak, titrek yaratıklardır)
Ne zaman bir tanecik pirinç israf etsem, ne zaman burnumu mendile sümkürsem bir dağ pirincin, dağlarca kağıdın
israf olma görüntüleri bana musallat olurdu. Büyük bir suç işlemişim gibi moralim bozulurdu.