Aşk ve sevgi üzerine;
Aşk, ani bir kimyasal devrimdir. Mantığın sesini kısan, kalbi hızlandıran, insanı adeta büyüleyen bir yoğunluktur.
Sevgi ise bir inşa sürecidir. Coşkudan ziyade şefkatle, heyecandan ziyade güvenle beslenir.
Aşk tükenmeye (ya da dönüşmeye) mahkumdur: Nörobiyolojik olarak da, psikolojik olarak da o ilk anki kör kütük "aşk" halinin ömür boyu aynı yüksek frekansta sürmesi neredeyse imkansızdır. İnsan beyni o kadar yüksek dozda dopamin ve adrenalini sürekli kaldıramaz. Dolayısıyla aşk zamanla sakinleşir. Buradaki kritik viraj şudur: Aşk bittiğinde, altından sevgi çıkacak mı?
Sevgi ise tükenmez, ama ihmal edilirse "solar": Sevgi organik bir yapı gibidir; beslemezseniz kurur. Eğer saygı, anlayış, ortak paylaşımlar ve emek kesilirse, sevgi de zamanla aşınır ve bitebilir. Ancak doğru bakımla sevgi, zamana meydan okuyan ve yıllar geçtikçe daha da köklenen yegane şeydir.