Erkek tek tek sıçramalarla yaşıyor. Bebek doğuyor, insan ölüyor, bu bir sıçrama. Bir çiftlik alıyor, bir çiftlik kaybediyor, bu da bir sıçrama. Kadın için ise her şey düzenli bir akış içinde. Dere gibi, çağlayan gibi. Sonu gelmiyor. Nehrin akışının da sonu gelmediği gibi. Hep devam ediyor. Kadın öyle bakar her şeye. Herkes devam ediyor. Biraz değişiyor belki.. Ama devam ediyor.
“Alem ne kadar güzel!” diye fısıldadı Necip.
“Sence hayatın en güzel yanı neresi?” dedi Ka
Bir sessizlik oldu. “Hepsi!” dedi Necip sır verir gibi.
“Ama hayat bizi mutsuz etmiyor mu?”
“Ediyor, ama o bizim kabahatimiz. Alemin ya da onu yaratanın değil.”