Savaş kanlı çizmeleriyle insanları kırk yıl çiğneyip ezebilir,onları öldürebilir, her şeyi yakıp yıkabilirdi ama, insan denen varlığa baş eğdiremez, değerini düşürüp onu gerçek anlamda mağlup edemezdi.
Suvankul’un demir gibi ağır ve nasırlı elleri benim yüzümü,alnımı, saçlarımı okşarken yumuşacık gelirdi bana. Avuçlarında, kalbimin ateşli ve neşeli çarpışlarını duyar ve kulağına fısıldardım: Suvan, mutlu olacağız değil mi? Cevap verirdi:
-Toprak ve su insanlar arasında eşit olarak paylaştırılınca, kendi tarlamız olunca, kendi tarlamızı sürüp eker, kendi ürünümüzü kaldırınca, biz de mutlu olacağız.İnsanın çok büyük bir mutluluğa ihtiyacı yoktur Tolgonay.Bir çiftçi için mutluluk, kendi tarlasını sürüp ekmek ve ürün almaktır.