Neşe
@Bulut_lu
“Yüzün kiminle gülüyorsa, yüreğin ona aittir.”
Öğretmen
95 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Ancak, insan anlattığı şeylerin tükendiğine, bütün hatıraların, kitapların, hikayelerin ve hafızanın sustuğuna ilişkin o derin sessizligi içinde duyduktan sonradır ki, kendi ruhunun derinliklerinden, kendi benliğinin sonsuz ve karanlık labirentlerinden kendisini kendisi yapacak kendi gerçek sesinin yükselişine tanık olabilir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dünyanız Değişmiyorsa, Kendinizi Değiştirin…Alıntı
Dünyanın tepeden tırnağa değiştiğine inananıvermesi için insanın, kendisinin bir başka biri olduğunu anlayıvermesi demek ki, yetiyormuş.
Bilinçaltı mı Geçmiş mi?Alıntı
Pencereyi açmış, gövdesini karanlığa uzatmış, dirsekleriyle pervaza yaslanırken yüzünü apartman aralığının o dipsiz kuyusuna uzatmıştı: Pis bir koku geliyordu oradan, yarım yüzyılı geçkin bir zamandan beri biriken güvercin pisliklerinin, atılmış öteberinin, apartman kirinin, şehir dumanlarının, çamurun, ziftin, umutsuzluğun kokusu. Unutmak istedikleri şeyleri buraya atarlardı.
İkimiz de yıllardır bugünü bekliyorduk! Ben, beklediğimi bilerek, sen beklediğini bilmeden bekliyorduk. Ama ikimiz de bilmiyorduk böyle karşılaşacağımızı.
Sessizlerin, anlatmayı bilmeyenlerin, kendini dinletemeyenlerin, önemli gözükmeyenlerin, dilsizlerin, o iyi cevabı hep olaydan sonra evde düşünenlerin, insanların hikayelerini merak etmediği o kişilerin yüzleri diğerlerinden daha anlamlı, daha dolu değil mi? Sanki anlatamadıkları hikayelerin harfleri ile kaynaşıyor bu yüzler, sanki sessizliğin, ezikliğin, hatta yenilginin işaretleri var onlarda?