Yalnızlık ve hareketsizlikle beslenen, karamsar bir ruh haline büründüm. Aşkım kimsesiz kaldığımda daha da alevlendi, gün geçtikçe taşıması güç bir yük halini aldı. Okumaya ve edebiyata karşı bütün ilgimi yitirdim. Moralim alt üst olmuştu. Delirmekten ya da dağıtmaktan korkuyordum. Tüm hayatımı etkileyen bazı beklenmedik olaylar ruhumu güçlü bir şokla sarstı.
Yaşamlarına bir anlam vermeyi bilmeyen ve sizinkine zarar vermeye çalışarak daha da alçalan insanların, kendilerine özgüçlerini başkalarını küçük düşürme yoluyla elde edecekleri davranışları bana dokunmaz oldu... Oysa gerçek güçlülük, güçsüzlük maskesi taşır; bir rahatlık, neredeyse bir lükstür bu.