Ece
@Bulutsu
“Per Aspera Ad Astra”
Şu anda okuduğu kitap
Kendimi unuttum. Bilmiyorum acaba bu unutkanlığım bir dakika mı, bir saat mi, yoksa bir asır mı sürdü? Keşke sonsuz bir unutkanlık olsaydı.
“Sevgimi ellerimle kurban ettim. Çünkü bedenimin tahammül edebileceğinin ve ruhumun arzulayabileceğinin çok ötesindeydi.”
İnsanlar, en çok kafeslerinden kaçıp kendilerinden daha uzakta uçan birini görmekten nefret ederler.
Kendime hayret ettim. Çünkü insanları mutlu eden, beni asla mutlu etmiyor. Ve onları mutsuz eden de beni mutsuz etmiyor. Yoksa ben insan dışı bir varlık mıyım?
Bir insanı sevip de onun seni sevmemesi garip, değil mi? Sevginin nefretten daha güçlü olduğunu, nefretin nefret, sevginin de sevgi doğurduğunu zannediyordum. Niçin benim sevgim, onda sevgi uyandırmıyor? Ve niçin onun nefreti, bende nefret uyandırmıyor?