Reklam
"Son kalemiz ailedir." deyip ailemize dört elle sarılalım. "Ben evimi imar etmezsem toplum hiçbir şekilde mamur olamaz." hakikatini kavrayalım ve nihayetinde şahsiyetimizi bedevilikten medeniliğe taşıyalım. Sonra evimizi, ailemizi Medine kılacağız, yani devlet kılacağız. Ardından o devletler çoğalacak ve İslâm toplumu meydana gelecek. Oradan da medeniyete doğru bir pencere açılacaktır. Çağrımız, derdimiz ve davamız bu olmalıdır.
Bugün, evinden çıkıp da ekmek almaya markete ya da iki-üç durak ötedeki bir arkadaşını ziyarete eşinin yardımı olmadan gidemeyen, sınıfta bildiği sorulara bile parmak kaldırıp "Ben anlatabilirim." diyemeyen, evlenip çoluk çocuğa karıştığı halde kendisi olamayan, hâlâ annesinin desteğine ihtiyaç hisseden hanımefendi ve beyefendiler mevcut. Bunlar, ne yazık ki cahilliğin cenderesinde un ufak ettiğimiz çocuklarımız. İyi bir eğitimle kökleri derinlere uzanan bir çınara dönüşebilecekken cılız ve gelişememiş birer bitki gibi kalmış psikolojik yapının iç acıtan manzaralarıdır.
Hayatı birilerine tutunmadan yaşayamayacak kadar aciz ve yetersiz yetiştirdiğimiz yavrularımız, bizim gölgemizde kaldıkça boy atıp serpilemiyorlar.
Çoğunluğu uyuklayan insanların içinde uyanık kalabilmek, uyutan ve çarpıklaştıran mekanizmalara hayat pınarlarıymış gibi ağızlarını dayayanlarla bir olmamak; kabul etmeliyiz ki farklı bir duruş gerektirir. Bu da elbette dikkat çeker, tepki toplayabilir ama önemli olan duruşumuzdan emin olmamızdır. Biliyoruz ki tenkitler, rüzgarın köklere yaptığı güçlendirici etki gibi, duruşumuzu daha da sağlam hale getirir.
Günlük törenler (ritüeller) halinde tekrarladığımız dedikodu seansları, saatlerce dizi izleme seansları ve benzeri yanlış beslenme kaynaklarımız var. Bu engelleyicilere ve zaman hırsızlarına iltifat etmeyen, farklı bir hayat tarzı oluşturabilen, yani aklını hayır ve doğrudan yana kullanabilen; güçlü, azimli ve iradeli insanlar kendi dönemlerinde çoğunlukla anlaşılamazlar.
Reklam