Ülkemde acı çeken milyonlarca çocuk var. O çocukların anneleri babaları nasıl bir yolculuk içinde olduklarını çocukları ile nasıl ilişki kurduklarını daha doğrusu kuramadıklarını bilmiyorlar. Anlatılsa inanıyorum ki iyi birer anne-baba olma gayreti içine girerler.
Kişilerin niyetine değil de sadece eylemlerine bakarsak yanılırız ama arkasındaki niyete baktığımızda bunun ekseriyetle' ben de varım' deme çabası olduğunu görürüz. İnsanız, fark edilmek istiyoruz.
Yaşlandıkça mendeburlaşan insanlar vardır, hani mutsuzluklarının altında yatan sebep budur. Bir de bakar ki yaşamında kendisi yok, içi bunu hisseder ona kızar buna kızar ama aslında neye öfkelendiğini kendisi de bilmez. Avuçlarının arasında yaşanmadan akıp gitmiş anlamsız bomboş bir ömür. İşte öfkesinin kaynağı budur. Bazıları da vardır ki yaşlandıkça nur yüzlü olurlar...
Bu ülkede içindeki çocuk utanca boğulmuş o kadar insan var ki ben onlara "yetişkin çocuklar" diyorum. Bunlar kötü insanlar değiller ama her türlü kötülüğü de yapabilirler.