Çektiğim tüm acıların ve dertlerin, çabalamanın, hatta yolda olmanın verdiği insani duyguların önemini bir kere daha anladım diyebilirim. Açıkçası daha önce okuduğum distopyalar bana ütopyacı bir romantik olma imkanına itebiliyordu. Bu kitapta ise Huxley rasyonel dünyanın kapılarını o dönemin sefil halinin içerisinde çıkarak açmış adeta. Öngörüler dudak uçuklatıcı olmakla beraber kurulabilecek birçok masum hayalin varabileceği noktayı da tabiri caizse bir sivilce niyetiyle patlatarak göstermiş. Kitapla ilgili söylenebilecek neredeyse her şey söylenmiştir elbet. Benim en etkilendiğin diğer nokta ise; iyi ki yeni versiyonunu yazmamış olmasını yanında, yazarın daha sonradan düşündüğü o üçüncü bir seçeneğin karakterimize sunulabilecek olması. Distopya okur ancak bilim kurgu okumaktan fazla hoşlanmayan biri olarak diğer türlerine karşı fark yaratan boyutlara sahip olduğunu düşünüyorum.