Katharina yarı uykudayken boş bir arazide rüzgârın estiğini görüyor, artık kimselere ait olmayan nesneler görüyor, ıvır zıvır, buruşturulmuş kâğıt, yurtsuz kalıntılar rüzgârda havalanıyor ve sonra yine yere düşüyor, yeniden havalanıp başka bir noktada yere iniyor; başı, sonu, hedefi olmayan ve hiç bitmeyen bir yolculuk. Kız artık kendi değilse, ama başka biri de değilse gücünü nereden alacak?