Oisin böyle dedikçe Velia' nın geleceğe dair umutları artıyordu, karşılaşacakları sorunları birlikte halledebileceklerine dair olan inancına aldığı yaralar hemen kabuk bağlıyordu.
Birini kaybettikten sonra, o kişiye karşı içinizde büyümüş bir ağacı farketmek ne fena körlüktü. Çünkü her gün o ağaca bakmak zorunda kalmak da zordu, ağacı görmek zorunda olmamak için onu kökünden sökmek de.