“Ben içeri düştüğümden beri
Güneşin etrafında on kere döndü dünya.
Ona sorarsanız:
‘Lafı bile edilmez,
Mikroskobik bir zaman.’
Bana sorarsanız:
‘On senesi ömrümün.’
Bir kurşun kalemim vardı
Ben içeri düştüğüm sene.
Ona sorarsanız:
‘Bütün bir hayat,’
Bana sorarsanız:
‘Adam sen de, bir iki hafta.’ “
“Yumdum gözlerimi:
Karanlıkta sen varsın,
Karanlıkta sırtüstü yatıyorsun,
Karanlıkta bir altın üçgendir alnın ve bileklerin.
Yumulu göz kapaklarımın içindesin sevdiceğim,
Yumulu göz kapaklarımın içinde şarkılar.
Şimdi orada her şey seninle başlıyor.
Şimdi orada hiçbir şey yok senden önceme ait
Ve sana ait olmayan.”
“Artık ne ümit, ne keder.
Ne ekmek, ne su,
Ne hürriyet, ne hapislik,
Ne kadınsızlık, ne gardiyan, ne de tahtakurusu,
Ve ne de karşında oturup yüzüne bakan kediler,
Bu iş, bitti, tamam.
Fakat devam ediyor bizimkisi,
Sevmek, düşünmek ve anlamakta devam ediyor kafam,
Dövüşemeyişimin affetmeyen öfkesi devam ediyor.
Ve sabahtan beri karaciğer sancımakta berdevam.”