Bu dünyada her şey ne bayağı, ne beyhude, ne kirliydi!… Bu dünyada güzellik bir hayal, sezgi bir efsane, asalet ve zarafet, insanın üstünde hafif bir cilaydı.
Sevda denilen şey,ona mütemadi bir ihtiyaç gibi göründü.Şiirdeki ”aşk” la hayattaki “aşk” ne kadar birbirine benzemiyormuş.
Zaman, kalplerdeki çarpıntı ve yüzlerdeki endişeydi; herkes, arkasından mütemadiyen itildiğini hissediyor; fakat ne iteni ne de gittiği yeri biliyordu.
Zira kanımca,bir insan hayatında ne kadar az hazla tanışmışsa ölümden de o kadar az korkar.
