Benliği, takılmış bir plak gibi hiç susmadan şunları söylüyordu: "Mükemmel değilsen, seni ben bile sevmem, başkaları nasıl sevsin ki?" Ona göre acı çekmek, bir yetersizlik ve eksiklik belirtisiydi, o halde asla ağlamamalı, acı çekmemeliydi. Kendi varoluşunun önemine dair şartlar koyardı.