Albert Camus der ki "Nefretin ortasında, içimde, yenilmez bir sevgi olduğunu buldum. Gözyaşlarının ortasında, içimde, yenilmez bir gülümseme olduğunu buldum. Karmaşanın ortasında, içimde, yenilmez bir sakinlik olduğunu buldum. Tüm bunların içinde fark ettim ki kışın ortasında, içimde, yenilmez bir yaz olduğunu buldum. Ve bu beni mutlu ediyor. Çünkü dünya üstüme ne kadar gelirse gelsin, içimde, onu gerisin geri yollayan daha güçlü, daha iyi bir şey var demektir."
El yordamıyla ilerlemek, pek çok şeye gözünü kapatmak, mutlu olacağım diye coşmamak, mutluluk ellerinden kayıp gidecek diye homurdanmaya kalkışmamak gerekir. İşte hayat budur! Hayatın mutluluk, keyif olduğunu kim uydurdu acaba? Hayat, hayattır, ödevdir diyor Olga, sorumluluktur diyor, fakat sorumluluk da ağır gelebilir...