Kuvvet kuvveti kırınca, olağanüstü olan değersiz kalır, görkemli olan acınacak hâle düşerdi. İşte bundan bir sonuç çıkarıyordu: Bükebildiğin, ezip yok edebildiğin şeyin hiçbir önemi yoktur. Baş eğip diz çökenler, galibin insafına kalmışlardır. Ancak budur hakkettikleri. Dünyanın temel düzeni, asıl kuralı da buna dayanıyordu...
"Aramıs olsaydım belki senin gibi birini bulabilirdim.
Her şeyi o zaman öğrenmiş olsaydım belki zamanla alışır,seni başkalarında bulmaya gayret ederdim.."
"...sonra duvara döndü. Üzüntüden ateş gibi yanan alnını buz gibi soğuk duvara dayadı ve hıçkırıklarını tutamadı. Ağlarken taşlar birer birer kayıp düşüyordu parmaklarının arasından. Taşları tutmak istiyordu ama titreyen elleriyle bunu yapamıyor, düşen taşlar döşemede tok sesler çıkarıyor ve boş odanın içinde yuvarlanıp dört bir yana gidiyordu..."