Büşra
@Busraao
Sevgililerimizin gönlümüze en sadık olanları ölmüş olanlardır. Sevgililerimizin en kutsîleri kendilerine değmemiş olduklarımızdır.
Nice eller uzak başlardaki saçları okşar. Gönülden gönüle hitap eden nice sözler telaffuz edilmemeye, duyulmamaya mahkumdur.
Bir yaştan sonra zehirlenmiş gözlerimiz artık zahiri görmekle kanmıyor, bâtını da görüyor. Hakikatlerin temizlenmiş sathında kalmıyor, içlerine, gizlenen yaralarına da nüfuz ediyor. Mütemadiyen yalanlarını söyleyen şeyler bizi artık aldatmıyor. Söyleyeni dinlerken duyduğumuz sözler bize şeffaf görünüyor. Yalnız işittiğimizin yalan olduğunu değil, aynı zamanda söylenmeyen doğruyu da duyuyoruz. Herkes özünü sakladığını umarken aldanır, acemidir, bunu saklayamaz; fakat karşısındakinin maksadını duyarken herkes üstattır, aldanmaz, gözünden hiçbir şey kaçırmaz.
Size kıymet verebileceğiniz bir haberi değil, ancak kendi taşıdığı boşluğu getiren bir insana, yani insanların çoğuna rast geldiniz mi, “ Siz daha ağzınızı açmadan ben ne söyleyeceğinizi biliyorum!” diyerek kaçmak arzusu duyuyorsunuz.
… bir de, insan iyi kitaplara kavuştuktan sonra, alelade kimselerin sözlerine karşı müşkülpesent davranır oluyor.