"Ama, onu yine de sevebilirim, değil mi? Bir insan öldü diye onu sevmekten vazgeçmek zorunda mısın, Tanrı aşkına; özellikle de, hayatta olanlardan bin kes daha iyi kalpli bir insansa?"
" Ümit mi? Ümit en son kötülüktür!" Nietzsche adeta haykırmıştı. "İnsanca, pek İnsanca adlı kitabımda ileri sürdüğüm gibi, Pandora'nın kutusu açılıp, Zeus'un içinde sakladığı bütün kötülükler dünyaya saçıldığı zaman, orada son bir kötülük kaldığından kimsenin haberi olmamıştı: Ümit. O zamandan beri, yanlışıkla kutuyu ve içindeki ümidi iyi şans olarak yorumladık. Fakat zeus'un arzusunun,insanların kendilerini işkenceye teslim etmeleri olduğunu unuttuk.Ümit kötülüklerin en kötüsüdür,çünkü işkenceyi uzatır."