Büşra Öztürk
@Busraztrk
Şu anda okuduğu kitaplar
Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan, bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor.
Çünkü, susup beklemesini bilenler kazanır.
Hiçbir işe yaramam ben. Bunun için de sağ kalmama müsaade ediyor herhalde. Ben işe yaramayı bilmem. Ben insanın karşısında oturmasını bilirim; bazen, anlayışlı bir görünümde susmasını bilirim, bir şeyler yapmak gerektiğini hissettiğim zamanlarda, bir şeyler yapıyormuş gibi yapmasını bilirim; mevzu ne olursa olsun sonunda, kendimden bahsetmeden kendimi met etmesini bilirim, iyi ve güzel insanlar, kendileri ve başkaları için hayatlarının bir manası olan insanlar ölürken, sağ kalmasını bilirim ve bütün bunları başkalarından biraz daha iyi ifade etmesini bilirim, şimdi yaptığım gibi.
Hep korkmuşsundur albayım, sonuna kadar gidememişimdir.
İnsan, annesinin öldüğü gece de üşüyordu. Artık birlikte üşümeyeceklerdi. Annesinin oturduğu koltukta sanki kocaman bir delik vardı artık. Sanki bir duvar yıkılmıştı. Gerisinde bu büyük, karanlık ve ürkütücü boşluğun bulunduğu bir duvar. Bu duvar korumuştu onu yıllarca karanlıktan. Artık bir şey görmek mümkün değildi. Artık onu hiç kimse anlamayacaktı. Artık onunla rahatça alay edeceklerdi. Artık ona daha kolayca saldırbileceklerdi. Artık onu ezip geçebileceklerdi. Artık onun başına gelen haksızlıklara sessizce karşı çıkan tek varlık yok olup gittiği için (bunu düşünmek günah da olsa evet yok olup gittiği için) onu dinlemeyeceklerdi. Hem küçümseyeceklerdi, hem acıyacaklardı artık. Zavallı kız, diyeceklerdi; bir yandan da onun yanından kaçmak, onunla birlikte olmamak için can atacaklardı.