Bir akşam vakti içimdeki bütün ağırlıkları bir sandalyeye bırakıp derin bir nefes alabilseydim. Kimseye güçlü görünmek zorunda kalmadan, sadece "yoruldum" diyebilseydim. Bazı kırgınlıklarımı anlatmadan anlaşılmayı isterdim. Sessizliğimin bile bir dili olsun isterdim.
Ve ben aslında en çok…
bir gün her şeyin gerçekten yoluna gireceğine inanmak isterdim. İçimdeki o küçük umudun haklı çıkmasını. Bir sabah uyandığımda hayatın bana da yumuşak davranmasını isterdim.