Hayat çok garip. Ömrümün en taze beş yılını geçirdiğim ülkenin bir ucundaki bu şehirde okuduğum ilk kitabı hatırlamıyorum. Zaten insanlar için her zaman son olan daha unutulmaz değil midir? Ölen biri için bile böyledir bu. Onu ilk gördüğümüz anı değil de son birlikte geçirdiğimiz, belki de onu sokakta son kez gördüğümüz anı anımsarız. Bu şehirde son bir ayım. Belki bir daha hayatın yolları buraya beni sürüklemeyecek ama burada bitirdiğim son kitabın adı çok manidar oldu. Unutma Beni Apartmanı. Bazı şeyleri hep güzel hatırlamak, unutmamak, unutulmamak dileğiyle...