kıyamadığım o sevda
bir cellada dönüşüyor bir anda yüreğimde tükenmişlik çiçek açıyor. hislerim
birer birer anlamsızlaşıyor soluyor içimde ne varsa insan diye tanımladığım.
ama yoruldum artık
anlamdan, anlamaktan, anlamlandırmaktan.
yoruldum
aynı çürümüş türden olmaktan insanla.
ellerim temiz değil
ama vicdanım hâlâ susmadı.
ne Musa'nın marifetli asası
ne İsa'nın çarmıhtaki çığlığı
ne de Muhammed'in duası
kurtarmaz insanı.
kurtuluş
ne bir ayette ne de surede gizlidir artık
kurtuluş, beynin kötülükten arınmasındadır.
cesedi çürümüş, kirli bir coğrafyada doğan
kanserli veletlerdik biz.
doğduğumuz günden beri
ölüler biriktiriyoruz her köşe başında
her sokak, bir mezar taşı gibi suskun.
bir çocuğun ağlaması bile ölümün yankısıdır artık.
Ölüm bu, tamamlanmasa da ölümdür.
Yaşıyorum desen de
Kulakların sağır Gözlerin kör Sen kölesin.
Bedenin işlevsiz nefes alırsın.
Sen ölüsün.
... bilen,
kabullenen olmasa da...