Kir'imi yazıya dökmeden anlaşılmak derdim
dile gelmeden çürümüşlüğüm koksun isterim.
Şairsizliğim belki de bu zorunluluktandır...
Anlaşılamamak
Küflenmek
Çürümek...
Küf duygularla yazarım adını koyamadığım çürük yazıları.
Koltuk altlarım yalnızlık kokar hep terim yalnızlık...
Küflü şiirler yazdığımdandır der geçerim...
Belki de...
Belki de çürük ruhumun sinmesidir.
Taşlanmış bir fahişenin sessizliğiyle konuşurum,
kırık bir çingene kemanının tınısıyım,
cin çocuğunun uykusuz gecesi,
ve toprağın altına itilmiş bir Kürt çığlığıyım...
Yıkanmamış, kefensiz bırakılmış bir günahım ben.