N
@Bvekedilerr
#uyghursfree
Şu anda okuduğu kitap
Unutma!İzmir'in işgali
Bir profesörüm 'Düşman düşmanlık eder önemli olan o zaman bizim ne yapıyor olduğumuz.' demişti. Okurken ne kadar haklı olduğunu gördüm. Sivil kadınlar bile işgalci güçlere karşı hiçbir şey yapamadıkları halde sözleriyle lanetlediler. Gücü olan vali ve komutan ise işgalciye hizmetle meşguldü. İnsanı yaralayan düşmanın düşmanlık etmesi değil de içimizde bizden olanın hainlik etmesi. Bugün Hasan Tahsin ve vatanı için direnen Türk kahramanlarına ne kadar dua ediyorsak, Türk milletini ve vatanını işgalcilerin kucağına bırakan insanlarımıza da o kadar lanet ediyoruz... Bizler işgali, katliamı, acılarımızı anarsak tekrar yaşarız diye korkuyoruz fakat dile getirmek değil unutmak tekrarını yaşatır!
Hayatı AnlamlandırmakYaşam
Kitabı okurken kendimle tam olarak bağlantı kuramadım. Çünkü anlatılanlar, yaşadığım duygular değildi. Ama şunu fark ettim: İnsan stres dönemlerinde depresyona daha yatkın oluyormuş. Stresi atlattıktan sonra anlıyormuşuz bazı şeyleri… Ben de yaşadım.
Kendimi kitabın içeriğiyle birebir özdeşleştiremesem de içindeki farkındalıklar beni sık sık “Evet, doğru…” demeye itti. Mesela kelimelerin gücüne o kadar inanırım ki… Kadınlar için yıkıcı görülen, “doğurganlığımı kaybediyorum” düşüncesiyle hem psikolojik hem bedensel bir çöküşe dönüşen bir sürece bambaşka bir yerden bakıyordu. “Regl kapanışı” değil, “bir dönemin bitişi” demeliyiz diyordu.
“İntihara neden özgür ölüm demiyoruz?” diye sorarken buluyor insan kendini. Arkada kalanların acısı tarif edilemez belki ama yaşayan için hayat ne kadar zordu? Belki de kendi içinde bir kurtuluştu…
En iyi okullara gitsek de, bir alanda dehşet şekilde uzmanlaşsak da hata yapabileceğimizi gösteriyor. Hata yapmanın insani bir duygu olduğunu hatırlıyorum, çok hata yapmama rağmen üstelik ne ara en büyük korkumuz bu oldu? Başaramamak aslında en büyük gelişim değil miydi?
Mesela Sehee empati kurmayı reddedenlerdenmiş. Ben ise her şeyle empati kuran, bir olayı sanki kendim yaşamış gibi üzülen biriyim. O, yaşamayı insanlarla iletişim kurarak keşfetmiş; ben ise aşırı empati kurduğum için kendimle zaman geçirerek çözüm bulmuşum. Duygunun aşırı uçlarda yaşanması insanın hayatını nasıl etkiliyormuş? İyi ya da kötü duygu yok, bizi ne kadar etkilediğiyle alakalıymış aslında her şey...
Beni en çok etkileyen yer ise üç minik köpek sahiplendiği ve birinin 15. yaşına tanıklık ederken söylediği cümleydi:
“Bir canlının ölümünü görmek için çok gencim.”
17 yaşımdan beri insan ölümleri görüyorum. Daha birkaç hafta önce, ömrüme ömür katan, varlığıyla
Puan vermedi·664 syf.··
Beğendi
·2021 64. kitabı
·71 günde okudu
·Okunma: 23 Ekim 2021 17:25
Bir türlü bitmeyen ama bugün bitmeye karar veren sevgili kitabım. Sevmek fiilinin insanın kalbinde gerçekleşmeye başladığında dış görünüşün bir önemi olmadığını, bir insanın eksikleriyle sevilebileceği, o eksikleri aslında benim tamamlayıp iki yapboz parçasıyla güzel resmi birleştirip bir anlam kazandırabileceğimi öğretti. Hedeflerimin kendim için olduğunu, yanımdaki insanların hepsi beni eleştirip karşımda dursa da bu hayatın bana ait olduğunu ve nasıl yaşamak istersem öyle yaşamam gerektiğini anlattı. Dertleşmemiz bu kadar ama dostluğumuz ölene kadar devam edecek...
