“Bak, gökyüzü berrak, yağmur var ve ıslandım,
her dervişin dimağında yer eden bir bilmece
yıl 57,
yer nedim divanında bir gece
huzurlu bir ses yükseliyor sıla-i rahimden
ölmenin tam zamanı, hazır hava güzelken
çeşminden dökülmüş doğarken kıvırcık saçların bir ezanla fısıldanmış en güzel isim; adın…”