Söz eğer kalpten söylenilmez ise kalplere girmez, diyordu Gazalî. Gönülden yapılan her işin şifa olduğunu gördüm şu hayatta. Nasihatin de, bir tabak yemeğin de, bir selamın da ayrı bir tesiri var insan ruhunda. Kalpten çıkan söz, en derin yerlere dokunur; samimiyet en kapalı kapıları bile aralar. Nice süslü cümleler duydum ama ruhuma değmedi, nice sade sözler işittim ki içimde iz bıraktı. Anladım ki mesele çok konuşmak değil, hissederek söylemekmiş. Birinin derdini dinlerken gerçekten orada olmak, bir lokmayı paylaşırken içten bir tebessüm göstermek asıl iyilikmiş. Kalbin karışmadığı hiçbir şeyin bereketi olmuyor. Gönülden yapılan her şey büyür, çoğalır ve şifaya dönüşür. İnsan bazen bir sözle, bazen bir dua ile iyileşir. Bu yüzden kalbini katmadan konuşma, ruhunu koymadan verme. İnsan neyse özüyle var olur, sözü de o kadar yer bulur. Kalpten çıkan her şey, bir gün mutlaka bir kalbe ulaşır.