Munferid
@Byoffical
لم أجد صديقا غير الله
Allah'tan başka hiçbir dost bulamadım
إِنَّمَا أَنَا مُسَافِرٌ فِي هَذِهِ الدُّنْيَا
Ben bu dünyada sadece bir yolcuyum.
21 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Neye hasretse kalbin, Allah seni ona kavuştursun. Neyin eksikse, onun bolluğunu yaşa. Şifasını beklediğin ne varsa, Allah’ın müjdesine tutun. Kimsen yoksa Allah var. En yalnız hissettiğin zaman O’nun merhametini hatırla. İnsan bazen karanlıkta kaldığını sanır ama Rabbinin rahmeti en ummadığı anda yetişir. Geciken her şey belki de seni daha güzel bir kadere hazırlıyordur. Kalbini yoran ne varsa bir gün geçecek, yerini huzur ve ferahlık alacak. Sabırla edilen her duanın vakti geldiğinde nasıl güzelleştiğini göreceksin. Bu yüzden ne umudunu kaybet ne de Rabbine olan güvenini azalt. Çünkü Allah, kendisine sığınan kulunu darda bırakmaz, gönlünü sahipsiz bırakmaz. En çaresiz hissettiğin anda bile şunu hatırla: “Allah kuluna kâfi değil mi?” [ez-Zümer, 36]
(Alıntı...)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
O gün insana, yapıp önden gönderdiği ve yapmayıp geri bıraktığı şeyler haber verilir.*
(Müddessir, 74/13)
İnsan En Çok İçinde Yorulur
Bazı yorgunluklar uyuyunca geçmez.
Çünkü beden dinlenir ama kalp hâlâ ayaktadır.
Sessizce yorulmaya devam eder.
Bugünün insanı koşuyor.
Sabah bir telaşla uyanıyor, gün boyunca bir şeylere yetişmeye çalışıyor, gece ise elinde telefonuyla uykuya yeniliyor.
Ama bütün bu hareketin içinde fark edilmeyen bir gerçek var:
İnsan artık kendine yetişemiyor.
Kalabalıklar arttı ama samimiyet azaldı.
Konuşmalar çoğaldı ama kimse gerçekten içini anlatamıyor.
Dünya kalbini daralttığında, insanlardan önce Rabbine yönel. Çünkü insanın sözü bazen oyalarken, Allah’ın zikri doğrudan kalbi diriltir. Dilin “Yâ Rabbi” demeye alıştıkça, omuzlarındaki yük hafiflemeye başlar.
“Lâ ilâhe illallah” de; çünkü hiçbir güç ve hiçbir kapı O’ndan büyük değildir.
“Estağfirullah” de; çünkü istiğfar, ruhun pasını siler.
“Hasbiyallahu ve ni’mel vekîl” de; çünkü kulun en güvenli sığınağı Rabbidir.
“Lâ havle velâ kuvvete illâ billâh” de; çünkü senin sandığın gücün de, sabrın da ancak Allah’ın yardımıyladır.
Kalbin yorulduğunda zikri bırakma. Çünkü şeytan, en çok Allah’ı unutan kalpte büyür; huzur ise Allah’ı anan kalbe iner.
Nice insan vardır ki derdini anlatacak kimse bulamaz ama secdede Rabbiyle konuşunca içindeki fırtına diner. Nice insan da vardır ki dünyaya yetişmeye çalışırken ruhunu kaybeder; fakat zikre sarılan, kendini yeniden bulur.
Allah bazen kulunun elinden bütün tutunacak dalları yavaş yavaş çeker ki, insan dayanıyor sandığı şeylerin aslında ne kadar geçici olduğunu görüp yalnızca Rabbine yaslanmayı öğrensin; çünkü insan en çok kendi gücüne güvendiğinde yorulur, en çok çaresiz kaldığında ise Allah’ın merhametini daha derinden hisseder. Önüne çıkan her engel seni durdurmak için değil, sabrı öğretmek; çıktığın her yokuş seni tüketmek için değil, ruhunu olgunlaştırmak içindir. Sen bazen “neden böyle oldu” diye üzülürsün ama Allah, seni kırarak değil; seni kendisine yaklaştırarak güçlendirir. Geceleri içine çöken o sessizlikte, kimsenin bilmediği yorgunluklarında, kalbinden geçen en gizli duayı bile duyan bir Rabbin olduğunu unutma. Çünkü Allah, kulunu karanlıkta bırakıp terk eden değil; tam herkes giderken yanında kalan, tam düştüğünü sandığında elinden tutandır. Bu yüzden geciken şeylere üzülme; belki de Rabbim seni eksiltmiyor, aksine seni daha güzel bir hayata hazırlıyordur.
(Alıntı...)