gülsüm
@Bytewaygullu
hiç olmayacak kahraman emeklisi
35 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Her şey mi kendini tekrar eder?
biricik
bir
şey
yok mudur?
bir de nasıl dünya bizim etrafımızda dönmüyor?
KORKUNÇ
binlerce ânın kaçı vedadır bilmem ama
vedalar hep anlıktır.
bir de hayat yolunda kilometre hesabı yapılmaz
şükür etmek de çok önemli
kime edersen et
bir de teşekkür et
bir de
keşke beni daha çok anlayıp daha az sevseydin
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
GÜVERCİNİN RUHUŞiir
Âh, bir güvercin gibi kanatlarım olsaydı
Uçar ve huzurlu olurdum
Çünkü şiddeti ve kavgaları gördüm
Bu dünyada çok acı çektim.
Bu dünya gebe ve haksızlık doğuruyor
Allah'ım, senin gücün ve senin huzurun dışında
Nereden sığınak bulurum?
Eğer şafağın rüzgarlarına asılsam ve denizin derinliklerinde yaşasam
Yine de elinin ağırlığını üzerimde hissederdim.
Beni kararsızlıkla sarhoş ettin
Senin yolların ne kadar gizemli
Senin yolların ne kadar gizemli.
Yüreğimin acısını söylüyorum
Ruhumun yakıcılığını söylüyorum
Sessizliğimi korurken, kemiklerim ufalıyor
Çünkü elinin ağırlığı üzerimde.
Hatırla; hayatım bir soluktan ibaret
Çöldeki bir pelikan gibiyim
Ve bir serçe gibiyim, damda tek başına kalmış.
Dökülmüş su gibiyim
Ve ölüp gitmişler gibiyim
Ve ölümün gölgesi, gözkapaklarımı kaplıyor
Beni bırak, beni bırak; günlerim sadece bir nefes.
Beni bırak, yolculuğuma başlamadan önce geri dönüşü olmayan yere,
Ebedi karanlıklar ülkesine.
Allah'ım,
Belki
bütün sevilmişliklerimizi bir kenara bıraksak ne kalır geriye? bütün aşkımızı atsak çöpe, hatıralar ne kadar dayanır? sevmeler unutulur mu? öpüşler uçar mı semaya?
kimsesizliğimizle utana sıkıla yürürken, gölgeler gelir gider arada.
hep değil, arada.
yetmeyecek kadar az, özleyecek kadar fazla.
şu an gökyüzü çok kara, sensizlik zaman zaman sebep olurdu buna.
kumsal nedir bilmezken tuttun elimi, okyanusun en kuytu köşesine bırakıp gittin. ne yüzmeyi biliyorum,ne dua etmeyi.
bekliyorum. beklemekte ne var deme! ben kimseyi beklemezdim. bunun bir bitiş olduğunu bilirdim, bir son olduğunu anlayacak kadardım.
sevmezdim bekleyenleri. onlar hep güçsüz ,onlar hep çaresizlikleriyle barışan mahluklardı.
şimdi ben seviyorum dinginliği, durabilmeyi, nadiren ummayı bir şeyleri.
sen belki hiç olmadın, belki ben hiç sevmedim seni.
belki bu acı susuzluktandı, belki ben hep kuraktım.