Kör bir kuyunun dibine vardıktan sonra ,yitirilecek hiçbir şeyin kalmadığı bilinci, umulmadık bir güç veriyor insana.
Tırnaklarınla çentikler açıyorsun karanlık duvarların üzerinde...Kan revan içinde kaldığına aldırmadan , milim milim düze çıkarmaya çalışıyorsun bedenini.
Can havliyle yarattığım minik çentiklerimin , içine düştüğüm çözümsüzlük dehlizinden çıkmamı sağlayacaklarından emin değilim. Ama , karanlığın ucunda beliriveren , güneş doğumu öncesinden gölgeli aydınlığını çağrıştıran cılız ışığa , sürünerek de olsa ulaşmak zorundayım.