Beyza tok

endişeliydi çünkü hayatta olmak endişelenmek demekti. hayat korkutucuydu bilinmezlerle doluydu.
birtakım şeyler kırılır, bazen kırılanlar onarılır, fakat çoğu durumda fark edersin ki kırılan ne olursa olsun hayat o kaybı telafi etmek için yeniden şekillenir, bazen de muhteşem olur bu şekilleniş.
dostluk denen şeyin sevgi, zaman, bazen para, her zaman bilgi alışverişi gerektirdiğini biliyordu.
fakat mutluluk denen şey de gösterişten, sürdürülmesi imkansız bir durumdan başka neydi; hele dile getirilmesi bu kadar zorken?
ne istediğimi yazmak mı? seni her gün görüyorum, diyor kız, birbirimizle konuşuyoruz. Evet diyor adam, ancak asıl söylemek istediğini söyleyemez insan