Çünkü insanın kelimelerini emanet edebileceği bir yüzün var senin," dedi "kendi uğultusunda kör olmamış bakışların, hala taze bakıyor dünyaya, içinin çıplaklığını yankılarken bakışları kör olmuş yüzlerce insan var sokaklarda hayalet gibi dolşan...
Düşünüyorum ki ait olmadığın yerlerden gitmekle başlıyor bulmak
Ilk defa adım attığın varlığından haberin yeni olmuşken ve daha olmamışken
Ebediyen bir tanışmışlık var gibi şakalşıp gülmek kaçamayacağın tek şeysin ki kaçamaklarda küçük kandırmalar yapılır onca öyle kaçtığını zanedersin aklını kandırarak yada neyse aklını ondan uzaklaştırarak diyorum ya diyoruz ya hepimiz biliyoruz kaçamayacağımız tek şeyiz kendin ve içindekileri her nefese taşıyor her adımı attıyorsun o yüzden sen içinden geldiği gibi kim ne der ne olur değil ben napıyorum? Yada ben böyle bir insanım... yerine göre cümlelerle yaşayınca ilk defa gordugun gittigin yerlerde ebedi bir tanisiklik varmis gibi rahat ne olursa olsun umudu kezneden yasayinca ait oldugun yer senin her adımın oluyor böe denirmi kismen ama ait olduğumuz yer biz oluyoruz ben sen kimse bunu yapan kendisi sonrasıda kendisi gibi bir başkası...