Bedeni olan her şeye ruh giydirilmiyor.
Çünkü suret kolay,mana ağırdır.
Ama ruhu olan şey
bir yolunu bulup bedenleniyor hayatta.
Bir bakışta,bir seste,bir yarada bile.
Can…
Telaşına yenilmişse çöldür.
Kendi içini kurutan susuz bir kader gibi.
Ama bir gün hakiki bir sevgi değerse ruhuna,
aynı can ab-ı hayat olur.
Ölüyken bile yaşatan bir sır gibi.
Sev.
Ama tutunmak için değil; diriltmek için sev.
Sığındığın yeri ev bil.
Çünkü insan,
en çok içini bıraktığı yerde yaşar.
Ve unutma:
Ev dediğin şey duvar değil;
ruhunun kendini korkmadan bıraktığı yerdir.
Sahip çık kendine.
Çünkü insan,
kendinden düştüğü gün
bütün anlamlarını kaybediyor.
Sen olmayı yitiren her şey
önce çürür, sonra sessizce ölür.