CRK

CRK
@CRKibrahim
Yazar/ şair "İçimdeki sesin elinde balta var "
Bedeni olan her şeye ruh giydirilmiyor. Çünkü suret kolay,mana ağırdır. Ama ruhu olan şey bir yolunu bulup bedenleniyor hayatta. Bir bakışta,bir seste,bir yarada bile. Can… Telaşına yenilmişse çöldür. Kendi içini kurutan susuz bir kader gibi. Ama bir gün hakiki bir sevgi değerse ruhuna, aynı can ab-ı hayat olur. Ölüyken bile yaşatan bir sır gibi. Sev. Ama tutunmak için değil; diriltmek için sev. Sığındığın yeri ev bil. Çünkü insan, en çok içini bıraktığı yerde yaşar. Ve unutma: Ev dediğin şey duvar değil; ruhunun kendini korkmadan bıraktığı yerdir. Sahip çık kendine. Çünkü insan, kendinden düştüğü gün bütün anlamlarını kaybediyor. Sen olmayı yitiren her şey önce çürür, sonra sessizce ölür.
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Millet gün yakıyor, biz yıl yakıyoruz. Rahatlığın gereksiz cömertliği, insan aklına haksız taarruz.
Bakanda insan, göremediği için kör olanda insan. Yazan insan, yazdığını beğenmeyip her şeyden şikâyet eden de insan. İnsan ne ister zamandan, kendinden bile kaçamazken Zamanla eskiyen yüzünü yeniden diriltebilecek kadar kudretli midir insan Nedir onu, varlığını her şeyin üstünde tutacak kadar zamana meydan okumaya iten
Bir şiiri inşa eden akıl mıdır, ilhama hükmedip kelimeleri dizen Yoksa bir şiire ruh veren kalp midir, hissedişi aktarıp süsleyen...
Hayal kurmuyorum; ruhun sınırlarını zorlayıp, istediğim şeyin gerçekleşebilme ihtimaline cevap arıyorum. Duygu yüklemiyorum; çünkü hakikat, kalbin aptallığına sunulacak kadar sıradan değil. İnsan çoğu zaman hissettiğini gerçek sanar. Oysa bazı gerçekler, hissedilmekten önce idrak edilmeyi bekler.