Bazen sadece sevmek ve sevilmek istiyor insan. Aslında bazen değil hep istiyor. Sevme kapasitesi varsa insanın sevebiliyor bir şekilde. Biraz şanslıysa onu seven de oluyor. Ancak sevmek ve sevilmenin aynı anda denk gelmesi mucize gibi bir şey. Düşük bir ihtimal yani.
Etrafımda görüyorum ailem, akrabalarım, arkadaşlarım, diğer insanlar.. Bazılarını hayatlarında bunu yakalıyorlar. Hatta bazen birkaç kere. Çoğu insan buna hiç denk gelemezken bu fırsat onların eline birden fazla kez geçiyor. Ama onlar bunu değersiz bir şeymiş gibi o kadar kolay harcıyorlar ki farkında bile değiller. Sadece konuşarak çözülebilecek meselelerle ego, gurur ve haklılık için sevgilerini tüketiyorlar ve en sonunda bitme noktasına geliyorlar. Bazı kişiler bittiğinde veya zamanla anlıyor. Ama diğerleri bunu hiçbir zaman anlamıyorlar ve anlamayacaklar da. Karşılarına yine aynı fırsat çıksa da anlamayacaklar.
Bu iyi, çalışkan bir insan olarak elde edilen bir şey de değil maalesef. Tamamen kader, nasip, şans vs. ne denilirse denilsin.
Sanırım karşılık beklemeden sevmek lazım ve seni sevene de kıymet vermek gerek. En azından daha üzülmek ve üzmek adına. Umarım herkes kıymetini bilerek sever ve sevilir.