Uysal bir kadındı, ela gözlerinde, çalışmanın yıprattığı bir atın boyun eğmiş ve yumuşak direnci okunuyordu: zavallı at, arabayı yokuş yukarı çekiyordu; tepeye varamayacağını biliyordu ama yinede çekmeye devam ediyordu.
Son zamanlarda, bu iyi niyetli ihtiyardan epey uzak kalmıştım, çok ender görüşebiliyorduk ama şimdi, birden bana varlığıyla olsun, ruhuyla olsun en yakın olan bu insanı bir daha göremeyeceğimi acıyla hissettim.
10.02