Sanki bende değildim de bir suretim vardı, hırkamdan içeri yürüdü. Dağlar mekanımdı ya, suretimi de beraberimde götürürdüm. Değil mi ki yolum uzaktı, menzili çoktu, geçidi yoktu; suretimle yoldaşlık ederdim... böyle böyle çok yürüdüm, bende benden içeri yürüdüm. Durmadan yürüdüm, dinlenmeden yürüdüm...