Ceyhun Cəfərli
@Cafarli
«Oğlan qızı tutmuş olsa, çovdarlıqdan keçən zaman...»
Onun hər günü xəstəliyinin səbəbini bilmədən həkimin göstərişilə yataqda uzanıb vaxt keçirməli və güc toplamalı olan xəstənin üzərinə çökən ağlagəlməz ağırlıq kimi üzərinə enirdi.
Reklam
Üfüqdən o yana uzanıb gedən
Minillik aləmə mən nəzər saldım.
Nələr olacağını bircə kəs bilmir,
Aləmin taleyin kim xəbər verər?
Kim bilir, Allahı nə vaxt görərik,
O çox sadə şeylərdən nə vaxt bəhs edər?
Mən insan gözlərindən başqa heç bir şahidə inanmıram.
Həyatın həyat naminə qələbə çaldığı yerdə xırda ehtiraslar salamat qalmır – elə onda da hər şeyə xoşbəxtlik hökm eləyir. Xoşbəxtlik, məlum olduğu kimi, tez xarab olan ərzaqdı, onu yoxa çıxmamış, dərhal həzm eləmək lazımdır!
– Nədi, sakedən çox içmisən? – Esuko soruşdu.
Ryösuke başını qaldırıb ötəri arvadına baxdı. Bu, adətən, arvadının ona saldığı nəzər idi; bu baxış onda nifrət oyadırdı, – o, elə bil, bu küt və ehtiraslı ümid iltihabını xatırladan sədaqətli it baxışlarından xəstələnmişdi – xəstəliyin əldən saldığı ev heyvanları bunun niyə məhz onların başına gəldiyini dərk eləmədən öz sahiblərinə belə baxırlar. Ryösukenin baxışlarında da həmin anlamazlıq vardı. Ola bilsin, o məhz indi ilk dəfə özündə bu narahatlığı duydu. Bu, xəstəlik idi. Amma bunun səbəbi təkcə xəstəlik deyildi.
Reklam