Mənə elə gəlir, dünyada ruhən və cismən sadəlikdən gözəl şey yoxdu.
Amma məni başqalarından ayıran uçurumun kənarında olanda elə ümidsizliyə qapılıram ki, neyləyəcəyimi bilmirəm. Axı nə qədər əlləşib-vuruşsam da, mis pul bir üzdən o biri üzə çevrilməyəcək. Bəlkə pulda deşik açmaq lazımdı? Amma bu, intihara bərabər deyilmi?