Hepimiz böyleyiz işte. Bir insanı yaşamının sonunda, ölüm döşeğinde ya da ölünce anımsarız. Yitirdiğimiz kimsenin değeri, nasıl bir insan olduğu, iyi yönleri, yaptığı işler o zaman daha iyi anlaşılıyor herhalde.
O zamana kadar ki yaşamını hiç hesaba katmıyordu. Eskiden olanları unutup yalnız geleceği düşünmekten başka bir isteği yoktu. Gelecek öylesine aydınlıktı ki, her şeyi apaçık görüyordu.