Burası karanlık ve sakin. Mum alevi bile kıpırdamadan yanmakta. Bu tünelin içinde kağıt üzerinde hareket eden elimizden başka hiçbir hayat izi yok. Burada, toprağın altında yalnızız. “Yalnızlık” korkunç bir kelime. Bizi yöneten kanunlar, insanlar arasında hiç kimsenin, hiçbir zaman yalnız olamayacağını söyler. Çünkü yalnızlık, bütün kötülüklerin kökeni ve günahların en büyüğüdür. Fakat biz bugüne kadar birçok kanuna karşı geldik. Ve şimdi burada da kendi vücudumuzdan başka bir şey yok. Yere uzanmış iki bacağımızı ve karşımızdaki duvarda bir tek kendi başımızı görmek bir garip geliyor bize.